ديده بودم

آب هاي ناراحت را

پل هاي شكسته را

 گل و لاي صورتم را

 و رفتن ترا

ديده بودم خسوف كامل دشت را

                       كه ترا مي برد

 ديده بودم دستان دراز شب را

كه ترا در شالش فرو ريخت

 و دور مي شدي در ابرهاي بهم ريخته

 ان روز مي رسد خيلي نزديك

به سردي زمين

 و يخ هاي آويزان شده از درخت

به ريزش پر هاي پرنده ها

 و خبر ناگواري به من مي رسد

 همه تسليت مي گويند جمعه را

 ترا جمعه از دست خواهم داد

 در هجوم كلاغ هاي بي بال

در هجوم برگ هاي رقصان

 كسي پابه پاي من نخواهد آمد

 كسي به اندازه بزرگي اندوهم

 پيدا نخواهد شد ترا انچنان دوست مي دارم دوست بداردت

 انگشتري ام گم مي شود

حلقه اي زرد به رنگ صورتت

 و شالي كه دور شانه هايم ريخته ام

                               كهنه مي شود