بيست سال

       نه

چهل سال بعد

نامه هايت رانگه مي دارم

نامه هايت بوي كهنگي نمي گيرند

صداي گذشتگان درآن جريان دارد

بوي تيشه فرهاد

مجنون و بيابان

تاگور شعر مي خواند

هيتلر مي نوشت

تا كجاهاي دور

جنازه در جنازه ترا پيدانكردم

نامه هايم را فسيل مي كنم

تا صد سال

       نه

صد قرن ديگر

شايد ديرينه شناسي شوي كه مرااز نامه هايت كشف كني

من مي روم

به همان خاكي كه جدايمان مي كند

                     قسم

                     بنويس...

به دم واژه هايت من زنده ام تا ابد