می ایستم

هر چند از نگاهتان افتاده ام

راه می روم بی توقف

و به حراج می گذارم

هیزم های تری که نفروخته ام

و زبانم که به اندازه دهانتان نچرخید!!

من خوشبختم

چون مترسکی برسرمزارع بی بذر

با لبخند مصنوعی دوخته شده

تا موش های کور حسودی کنند

به خورشیدی که مشت کرده ام به دستانم

وسروصدای کلاغان بی جفت

خوابم را آشفته کنند

                 هر صبح

                           هر غروب