خيره مي شوم

تنها ميشوم

پوست اندازي مي كنم

دنبال تو مي آيم

آي آدم رنگي

سرگرداني، كيف باز من است و دفترچه خصوصي من

عشق پوسيده من لابه لاي صندوق قفل شده بمان

ديگر رمز نمي زنمت پسورد نمي گذارمت و مثل وجيهه نامت را مخلوط نمي كنم

كه چشم هاي جستجو گر

                           هميشه با من اند

در پياده رو

صف اتوبوس

در پارك

در نگاه هاي خصوصي مان

قايم باشك تا كي ادامه دارد !

آدم شده ام من !!!

كارت عروسي خواهرم را به نام خودم نمي زنم

كه بداني من هم روزي از دست مي روم

زنجير

               زنجير

                                    زنجير

گره هاي كور زندگي من

 حالاتو فكر مي كني ((دختر شاعره شوهر كرد شعر نمي گويد))

و شعر بچه مي شود

و كوه ظرف و رخت و پخت..........

از كوه آزادي بالا مي روم

و چادرم را رها مي كنم

 برقع

           نه!

چشم هاي افسونگر

           نه!

من خودم را تا انتهاي خواستن پرت مي كنم

من زنم

قلقلك واژه هاي دوست داشتني.........