دكمه هاي بازيقه

موهای درهم و برهم

سوت بي خيالي

پاهاي افتاده روي هم

و صندلي چوبي ....

ترا كه مي بينم كودك ميشوم

بايد تاپ بخورم بالا

                               بالا

                                             بالاتر

و سر بخورم از نگاه معصومت

تو مرا كودك مي كني

تو مرا به بازي بچه ها مي بري

رو به روي من باش تا هميشه

بالا

پايين

الاكلنگ زندگي من

چقدربالا رفتم در حادثه چشم هايت

و چقدر سنگينم از رسوب دلتنگي هايم

مرا مي بيني

وقتي كفش هايم را درآب مي اندازم

پاي برهنه من

تكلف نمي پذيرد

چقدر آزاد مي شود

روي چين  هاي خاك

برقصم

برقصم

روي سبزه هاي تر

بريزم

بريزم

خنده هاي شادي ام را

بزرگ كه مي شدم

ردي از آشفتگي ات نبود

جاي خالي تو

صندلي چوبي پارك...

من و نگاه دور و خنده هاي كسي در باد