ليلا

 

تو از كودكي ام آغاز شدي

در صداي گريه هايم

در تاب بافته شده همسايه

 و درخت كهنسال حياط پشتي ليلا

و من از شاخه هاي كودكي ام بالا مي رفتم

 دنبال صداي مرموزي كه نيمه شب

                                     از درخت همسايه ليلا به گوش مي رسيد

 تو گم شدي

 موجي از گريه پيچ مي خورد

 مي رسيد هر شب به جاي قاب عكس خاليت

 و صداي قدم هايت مي رسيد

 بزرگ تر كه مي شدم پر رنگ تر مي شدي

 و در هيبت بت مذكري به نظر مي رسيدي

                                           كه الهه هاي غمگين جادويت كردند

                   - دنبال نشانه هاي مرموز تو ام

 كه با خودت پيش دخترك  دست فروش مي بردي

و زخم هايش آن قدر شور بودند كه عاشق مي شدي

 و هر روز اسفند مي شد

                              دود مي كردي

 ترا پيدا نمي كنم؟!

 ليلا آن قدر بزرگ شده است

 كه دستمال هاي گلدوزي شده نامت را هديه مي دهد

 با خودم مي آيم

 تا انتهاي رد پاهايت

 خيره در چشم هايت

 گذشته را مي بينم

                           ترا هميشه گم مي كردم